“ภาคอีสานไม่ว่าจะมองในมิติไหน พบแต่ปัญหาที่สะสมกันมานานเช่น ภัยแล้งของภาคอีสาน กลายเป็นตำนานและเป็นแหล่งทำมาหากินด้านงบประมาณ” “ทวิสันต์ โลณานุรักษ์” ประธานกิตติมศักดิ์หอการค้าจังหวัดนครราชสีมา เขียนบทความแสดงทัศนะจากการร่วมเวทีสัมมนา ภาคประชาสังคมภาคอีสานที่ผ่านมา
เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม. 2567 ภาคประชาสังคมภาคอีสานได้จัดสัมมนา หัวข้อเรื่อง “ประชาสังคมกับการสร้างชุมชนเข้มแข็งในภาคอีสาน”
บทสรุปของการสัมมนาครั้งนี้ พบว่าภาคอีสานเป็นภูมิภาคที่ยังขาดโอกาสและมีความทุกข์ยากไม่จบสิ้นหรือซ้ำซาก ยากจะแก้ไขแล้ว
ภาคอีสานไม่ว่าจะมองในมิติไหน พบแต่ปัญหาที่สะสมกันมานาน เช่น ภัยแล้งของภาคอีสาน กลายเป็นตำนานและเป็นแหล่งทำมาหากินด้านงบประมาณ
ปัจจัยแห่งความทุกข์ยากของชาวอีสานที่ต้องเร่งรีบแก้ไข มี 3 เรื่องใหญ่ๆ
1). เรื่องความรู้ ชาวอีสานมักจะรู้อะไรล่าช้ากว่าคนอื่นเขา และสิ่งนี้เองที่ทำให้คนในภาคอีสานถูกหลอกลวงมากที่สุด ตำรวจไซเบอร์รายงานว่า จังหวัดขอนแก่น มีผู้ถูกแก๊งคอลเซ็นเตอร์หลอกมากที่สุด.
ความรู้หรือไม่รู้ กลายเป็นปัญหาสำคัญที่นักต้มตุ๋นนิยมเข้ามาหากินในภาคอีสาน
ในอดีตใครอยากเป็น สส.ก็หิ้วเงิน เอาปลาทูเค็ม เอารองเท้าแตะมาแจกก็ได้เป็น สส.สมใจ อีสานจึงกลายเป็น “ทุ่งหมาหลง” ของนักเลือกตั้ง
2). จน ความยากจนเป็นข้อมูลเชิงประจักษ์ รายได้ของชาวอีสานต่ำกว่าเกณท์เฉลี่ยของประเทศไทย รัฐบาลพัฒนาด้วยสารพัดโครงการ แต่อีสานก็ยังยากจนเหมือนเดิม คนอีสานจำใจทิ้งครอบครัวไปตายเอาดาบหน้า เพราะอยู่บ้านก็อดตาย ชีวิตคนอีสานอยู่ในสภาพ คนบ้านแตกสาแหรกขาด ก่อให้เกิดปัญหาสังคมตามมา
3.) เจ็บ ชาวอีสานเจ็บป่วยกันมากที่สุด โรงพยาบาลรัฐ เตียงไม่พอรับคนไข้ หมอ 1คนต้องดูแลคนป่วยถึง 2,725 คน หากเทียบกับเมืองหลวงหมอ 1คน ดูแลแค่ 630 คนเท่านั้น ความทุกข์เรื่องความเจ็บป่วยถือเป็นทุกข์ที่ใหญ่มาก
ภาคอีสานคือพื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย ถ้าใครสามารถแก้ปัญหาของภาคอีสานสำเร็จ ถือว่าปลดล็อคประเทศไทยได้แล้ว
…………………………
ทวิสันต์ โลณานุรักษ์
ประธานกิตติมศักดิ์หอการค้าจังหวัดนครราชสีมา
26 พฤษภาคม 2567